Nieuwe dag, zelfde ochtendroutine. Voor die van jullie nog gezegend met een jonge leeftijd zal ik nogmaals een foto tonen van een cafetière, zo’n ding waar men vroeger dikwijls koffie mee zette. Ik krijg er zelf namelijk niet genoeg van.
Leuk van de eigenaar dat ie ook koffie voorzag voor dat ding dus. Lekkere koffie trouwens.
In tegenstelling tot wat het bewegend kaartje bovenaan deze pagina laat zien moet ik dat laatste stukje niet meer omhoog. Heb ik dus gisterenavond nog rap gedaan, scheelt ongeveer 60km op mijn rit vandaag. Lekker vroeg binnenkomen denk ik dan… we zullen zien.
Na mijn fout met het slot van gisteren had ik de motor met het voorwiel aan de ballustrade van het terras vastgehangen, zo zag ik onmiddellijk wanneer ik de deur uitstapte wat ik moest doen voor vertrek. Voor mijn vertrek nog even gepiept of ik de Engelsman van gisteren niet spotte om afscheid te nemen. Helaas niet meer te zien terwijl zijn motor er nog altijd netjes onder een zeil stond.
Ik vertrek om iets na 8 en stop eerst in Honningsvag nog voor een foto van het kleine haventje in het centrum.
Ik draai vanuit Honningsvag de E69 op richting Alta. Het is nog niet druk en ik kan goed voortgang maken terwijl ik wat tunneltjes en bochtjes meepik. Ineens kom ik weer een voor een de Italiaanse oudjes tegen die ik gisteren ook al gezien had met hun Italiaans vlaggetje achter aan de moto. De GSA lust ze wel alledrie als ontbijt en vlug laat ik ze achter me. Aangezien zij alledrie gewoon lekker blijven doorrijden terwijl ik me niet kan bedwingen om bijna elke keer ik een ferm uitzicht zie te stoppen kom ik ze nog geregeld tegen. Slow & steady wins the race zeggen ze. Het is wel geen race maar je weet wel wat ik bedoel. Het weer zit ook enorm mee en dat geeft ook rust, na een uurtje of 2 bollen is het al 17°C, dat is al even geleden voor mij. Een groep Polen haalt mij dan weer in op een quasi onmogelijke plek maar ik blijf kalm. Ook als ik ze 5 kilometer verder in de berm zie staan om te gapen naar een kudde rendieren die op een hoger gelegen plateau aan het grazen zijn. Mongo … euhm Polen.
Ik probeer de redenen waarom ik continu tegen mezelf moest zeggen dat ik niet meer ging stoppen in beeld samen te vatten.
Ik hoop dat je het nu wat beter begrijpt :).
Verderop in Olderfjord had ik gisteren al een souvenirwinkel gespot. Ik kom er weer langs en er staat een hele zwerm GS’en, 1300’s nog wel. Ik draai af en parkeer me langs de groep alsof ik erbij hoor. Al snel raak ik aan de praat met een Spanjaard die deel uitmaakt van de crew van Euromotour. Deze groep motoren trekt blijkbaar door heel Europa. Motards worden ingevlogen en op de motor gezet. Als ze hun gezin bijhebben volgen die mee in een tourbus. Er is ook nog een ondersteuningsvrachtwagen en een camper die meerijden. Deze groep motards en hun gezin zijn vertrokken in Oslo en gaan tot de Noordkaap. Daar komt de volgende ingevlogen groep dan aan om met de motoren naar de volgende bestemming te rijden. Slaat precies aan dat concept… Na mijn bezoek aan de souvenirwinkel komt één van de klanten van die tourorganisator naar me toe en we babbelen wat. Hij is een Mexicaan die ook thuis een GS heeft maar er amper op rijdt. De trip die nu bezig is duurt 19 dagen en telt 3700km. Ter referentie, ik heb er nu meer dan 3500 op 9 dagen gereden. Het is duidelijk dat deze trip op comfort is gericht en ik heb het net even opgezocht, voor 1 rijder all-inclusive is de vanafprijs … hou u vast … 13699 eurotjes. De Mexicaan in kwestie heeft een logistiek bedrijf dus het zal er wel vanaf kunnen neem ik aan. De rest van het gezelschap zou ook van over de hele wereld komen. Ze moeten weer op weg en ik wens hen een behouden trip en waarschuw de reisleider nog voor de rendieren die ik verderop de weg gezien heb.
Ik vertrek ook maar weer nadat ik wat vragen van oudjes die net van de bus gestapt zijn heb beantwoord. Je hebt precies een soort aantrekkingskracht als je alleen met de motor reist, mensen spreken je makkelijk aan. In Schotland al opgemerkt en hier ook weer maar ik vind het niet erg.
Tussen Olderfjord en Alta kom ik voor het allereerst een politiewagen tegen in Noorwegen en ik hoop stiekem dat ik ze nooit met zwaailampen geactiveerd moet tegenkomen hier.
Het is nog een eind naar Alta en ik moet al een hele tijd plassen. Het is echt dringend geworden en ik draai de eerste parking op waar ik wat beschut kan gaan plassen. De parkings totnogtoe hadden niets waar je een beetje verdoken je ding kon doen. En mijn ding doen werd nog wat vergemakkelijkt door het geluid van de kabbelende rivier die niet zo ver van de parking lag. Toch maar eens gaan piepen.
Eens in Alta rijd ik tot het Alta Museum, de tentoonstellingen had ik al van tevoren uitgepluisd en er was niets bij wat me interesseerde. Meer dan even naar achter wandelen om volgende foto te maken was er niet bij.
Toen ik terugkeerde kreeg ik nogmaals bevestiging over het gegeven dat men hier niet zot is van drones middels onderstaand pictogram, ik ben nog nergens in de mogelijkheid geweest de drone legaal op te laten in Noorwegen, dat was in Zweden wel helemaal anders. De dronekaart kleurt hier bloedrood en aangezien de boetes torenhoog zijn neem ik het risico ook niet.
Eens de volgende etappe in de gps geladen is zet ik koers naar Bubbelen, geen champagnebar met een leuke naam maar een ondergrondse bron, of toch waar deze boven komt ;).
Net buiten Alta staat er een rij auto’s te wachten voor een rood licht aan wegwerkzaamheden, de wachter vanvoor doet teken naar me om naar voren te komen. Hij zegt dat we nog 6 minuutjes moeten wachten. Het blijkt een Kroaat te zijn die hier wel komt werken maar het eigenlijk een veel te koud land vindt.
Na 6 minuten komt er een bestelwagen die de hele rij wachtenden naar het einde van de wegenwerken begeleidt, toch een specialere ervaring dan louter verkeerslichten. Wat niet zo leuk is is dat tijdens die begeleide tocht de lulhannes in de camper achter mij precies niet goed kon lezen wat er op mijn topkoffer stond en bijzonder dichtbij kwam rijden. Ik liet hem na de werken dan ook al heel gauw in het stof achter, de paljas.
Ik stop onderweg naar Bubbelen nog aan een paar leuke plaatsjes waaronder deze.
Ik denk er onderweg over na om Bubbelen misschien toch maar over te slaan maar ik heb eigenlijk tijd genoeg denk ik en sla op het nippertje af richting bron.
De bron lag niet naast de weg, dat wist ik al. Dat er een klein wandelingetje aan te pas kwam wist ik ook maar dat ik 600 meter stijl omhoog moest wandelen wist ik niet. Laat u niet kennen dacht ik en in motorbroek en -laarzen, zwetend gelijk ne pony, omhoog. De jas had ik gelukkig bij de moto gelaten. Ik ben er nog altijd niet over uit of het de moeite waard was.
Dezelfde stijle weg heel voorzichtig terug naar beneden en dan bekomen met een Fanta en de laatste wafel die ik van België heb meegebracht.
Volgende stop: Kvaenangen viewpoint zo’n 25 km verder.
Iets na Kvaenangen stop ik nog snel aan het benzinestation om te tanken en iets verder aan de supermarkt. Gisteren hebben ze me jaloers gemaakt door te zeggen dat ze gingen BBQ’en vandaag. Awel, ik laat het niet zomaar gebeuren, ik ga ook BBQ’en. Ik haal wat vlees en een salade en nog zo’n fles Fanta Tropical :). Onderweg naar de slaapplaats zie ik in het dorp Badderen ook nog een Google streetview auto geparkeerd staan. Het zal eens tijd worden, de vorige beelden dateren van 2010.
Natuurlijk kan ik die laatste 45 kilometer het ook weer niet laten om af en toe te stoppen zoals voor deze bijvoorbeeld.
Ik kom vlak na een laatste tunnel op bestemming aan: Oksfjord Family Camping. Ik word enthousiast onthaald door de eigenaar die me een rondleiding geeft en op een bepaald moment denk ik bekende gezichten te spotten maar ik moet de eigenaar volgen.
Na de tour ga ik terug naar de bekende gezichten en we herkennen mekaar, het zijn de Nederlanders van op de ferry Kiel-Gothenburg. We lichten mekaar in over het verloop van de reis. Een van hen heeft wat pech gehad, in Finland batterij kapot maar wel vlot een nieuwe gevonden en in Noorwegen een lek in zijn voorvork. Hij zou er wel nog mee thuis raken zei zijn dealer blijkbaar. Ik zal alvast voor hem duimen.
Ik ga me wassen en begin aan mijn avondeten te werken. Ze hebben hier een grillhut die ik mag gebruiken en die er supergezellig uitziet.
Het zicht buiten is ook niet mis.
Bij het opendoen van het pak vlees merk ik dat het echt wel veel is. Ik kan goed eten maar dit krijg ik niet op. Ik ga terug naar de Nederlanders en vraag hen of ze zin hebben om een stukje mee te eten en ga aan het bakken. Een paar minuten later komen ze af. We eten gezellig samen en praten over, wat anders, gedane reizen. In tussentijd komen er nog een Oostenrijkse man en Duits meisje bijzitten. Fijn dat het vuur aan is zeggen ze, we wisten niet of dat kon. Zij zijn beiden, los van elkaar, met de fiets onderweg. Chapeau.
Terwijl ik dit schrijf leuter ik de thee verder op die ik deze morgen gezet heb, ferme thermos die van de Decathlon (product placement). Ik vermoed echter dat de eigenaar van de airbnb vochtafdrijvende thee heeft neergelegd want ik moet ineens heel dringend.
Of zou het toch van het beekje zijn dat vlak achter mijn slaapkamer stroomt ?
Voila, de dag zit er weer op. Tijd voor wat hoognodige slaap.