Hehe, we zijn al een week ver in het avontuur. De tijd vliegt, letterlijk, want eerder deze dag heb ik ergens een tijdzone overgestoken zonder het te weten. De GPS gaf namelijk ineens overal een uur langer naartoe rijden aan maar laten we beginnen bij het begin.
Deze morgen ging de wekker pas af om 7. Ik heb heerlijk geslapen, ondanks dat de kamer helemaal niet te verduisteren viel en de zon effectief niet is ondergegaan. Kan te maken hebben met het slaapmasker dat ik opgezet had of met het feit dat ik goed choco was van de rit gisteren want dat slaapmasker vond ik deze morgen aan de andere kant van de kamer terug. Vervolgens hetzelfde ritueel als anders, tandjes poetsen, koffietje zetten, iets knabbelen, inpakken, opladen en vertrekken. Geen bijzonderheden op dat vlak dus. Behalve dan dat ik mijn thermos deze morgen gevuld heb met thee voor onderweg en dat ie gesmaakt heeft, lekker warm gebleven, ook al schommelden de temperaturen vandaag tussen de 10°C en 14 °C. Warmer is het niet geworden.
Een snelle check aan het tankstation waar ik de erg lege bak ging voldoen leerde dat het vandaag droog zou moeten blijven.
En dat is het ook gebleven buiten wat druppen na maar ik heb ze geteld, die druppen waren er lang niet zoveel als muggen die nu op het kerkhof liggen dat ik op mijn hoofd zet, mijn helm dus.
In Gallivare draai ik even de E10 op om kort daarna weer zo goed als de hele dag de E45 te volgen, net zoals gisteren.
De eerste etappe op de GPS gaat tot Vittangi, ik zie nog welgeteld 1 rendier in de berm grazen en voor de rest zijn het vooral wegenwerken die het hoofdonderwerp zijn van dit stuk. Ik tel er een tiental op de volle 70km die ik moet rijden.
Halverwege stop ik nog aan een leuk bakkerijtje voor iets lekkers bij de thee.
Ik had rap gekozen ondanks dat een mens er keuzestress aan de vitrine zou kunnen krijgen met al dat lekkers.
Het valt me hier ook weer op, net zoals deze morgen en andere dagen dat de Zweden gek zijn van ijs, zelfs om 8u ‘s morgens. Je ziet wel altijd iemand ‘s morgensvroeg ‘van zijne krem lekken’, ieder zijn ding zeker.
Buiten staat het ook vol Tesla laadpalen, slim gezien van die bakker. Ik ben erop aan het letten geweest, doe je nu eenmaal als je zelf met de wagen ook elektrisch rijdt, en ik moet zeggen dat op het platteland bijzonder weinig laadinfrastructuur terug te vinden is. De afstanden tussen de plaatsen waar dan wel degelijke infrastructuur is maakt dat je volgens mij best goed het laden moet plannen wanneer je hier op bezoek komt. In België kan je wel al eens zeggen, och ik pak de volgende wel. Hier pak je gewoon de volgende bus als je dat doet met je batterijvoertuig.
In één ruk rij ik door tot Vittangi waarbij ik onderweg aanhaak bij een Fins koppel op de motor tot aan het benzinestation dat ik als eindpunt had ingesteld.
Ik moet niet tanken maar laad de volgende etappe in de gps die me tot Kaaresuvanto, net over de grens met Finland, moet brengen. De GPS geeft echter aan dat ik er 2u45 voor zou nodig hebben maar dat lijkt me lang voor 93 kilometer dus ik spreek het Fins koppel aan. De man zegt ook dat dit niet klopt, er moet iets anders aan de hand zijn. Nadien zie ik dat de route verruïneerd is geraakt en me ook nog eens over onverharde stukken wil sturen. Dat feest gaat niet door denk ik en ik geef rechtstreeks in dat ik naar Kaaresuvanto wil, er is toch maar 1 weg naartoe. Hij geeft nog altijd een eindtijd aan die me belachelijk laat lijkt. Ik kijk op mijn gsm en zie dat ik ergens een tijdzone ben overgestoken en dat het eigenlijk een uur later is dan ik dacht. Verklaart veel dus.
Terwijl ik stond te hannesen met mijn GPS lustig tegen de Finnen doorgepraat die net terugkwamen van de Lofoten en me beloofden dat dat uniek ging zijn met de motor. Zij reden door naar hun thuis in de buurt van Rovaniemi, waar het dorp van de Kerstman staat. Ik vertel hen dat ik erover getwijfeld heb om te bezoeken maar dat ik het allemaal wat te commercieel vond en dat ik het dus niet aandoe. Ze gaven me gelijk :).
Hoppa, richting Kaaresuvanto dus, nog even profiteren van die 100 km/u snelheidslimiet want straks is het gedaan met het feest. Ik heb gelezen dat op de meeste plaatsen in Noorwegen een snelheidslimiet van 80 km/u geldt en dat de boetes fenomenaal hoog zijn. Trouwens, die paar druppen, die heb ik dus in Vittangi gevoeld, voor de rest waren het allemaal mugjes die tik tik tik tegen mijn helm deden. Mijn 360° camera heeft er trouwens ook best wat gevangen.
Het is een koude en veelal grijze dag maar sinds ik echt op weg ben uit Zweden lijkt het alsof de zon het wolkendek voor me openbreekt, je weet wel, alsof ze met een volgspot net voor je schijnen om te zeggen hier moet je zijn. Kan natuurlijk ook dat ik gewoon aan het hallucineren was.
Niet zo ver voor de grens met Finland stop ik nog even langs de kant om nog eens goed het Zweedse landschap in me op te nemen. Ik kan echter niet de foto maken die ik wil en besluit het hogerop te gaan zoeken.
Terwijl ik de drone weer wegsteek valt me iets op helemaal beneden in de berm. Een gedenkplaat voor een kat. Thuis hebben we ook 2 katten zitten die we zielsgraag zien dus ik snap het gebaar helemaal. Sebastian, zo geliefd en gemist zou er moeten staan :(.
Vlak voor de grens stop ik nog even in een winkel waar ze werkelijk vanalles hebben, van drinken en eten tot vis- en kampeer gerief. Ik denk zelfs dat ik onderaan het schap nog een versnellingsbak van een Volvo V40 uit 1990 heb zien liggen. Vanalles dus. Ik zoek namelijk al even naar een klein stickertje met de Zweedse vlag op. Ook hier vang ik bot, ze hebben wel wat frivolere stickers, tja, doe dan maar zo eentje he. Nog wat chocolade meegraaien en betalen.
Terug de motor op en de grens over. Niet dat ik een fanfare had verwacht maar iets feestelijker als dit had het toch mogen zijn vind ik.
Op naar mijn eerste bezienswaardigheid. Veel beziens of waardig was er niet aan. Gammel hekwerk dat her en der al uit mekaar lag, een rommelige site en niemand om een woord uitleg te geven. Ik mag hopen dat de beestjes wel deftig eten kregen.
Dit is de enige foto die ik kon nemen, en nog eens niet scherp blijkt te zijn, vooraleer ze zich omdraaiden en naar hun stal in de volgende wei kuierden.
Gelukkig voor mij had ik wel al rendiertjes van kortbij gezien op de weg.
Op naar de volgende grens dan maar. In Finland mag je in de bebouwde kom 60 en erbuiten 80 … volgens het bord dat vlak na de grens stond alvast. Eens ik uit de bebouwde kwam en netjes 80 km/u reed vlogen de Finnen mij rond de oren. Ik vermoed dat die borden enkel voor toeristen waren. Een moedige Zwitser in het busje voor mij laat zich niet kennen en trekt ook aan, ik haak aan want het is net zo beleefd de lokale gebruiken te respecteren. Voorgenoemde Zwitser begon het echter na een tijdje uit te hangen en de hele tijd tussen de 80 en de 100 km/u te schipperen. Hij heeft vandaag ook heel even een Belgische nummerplaat gezien zullen we zeggen.
Op korte tijd kondigt de grens met Noorwegen zich aan in Kivilompolo. Aan de grensovergang ga ik naar de parking om de laatste etappe te laden in de GPS, deze keer ziet de tijd die ie nodig acht om tot mijn eindbestemming te geraken er wel ok uit. Ik neem nog wat foto’s en ga richting Maze waar ik overnacht.
Onderweg stop ik in Kautokeino om te winkelen en om het Sami museum te gaan bezichtigen.
Dit vond ik echter het pronkstuk van hun collectie.
Joepla, nog 1 stopje tussen hier en mijn slaapplaats. Pikefossen, een watervalletje derde categorie waar ik niet te ver voor moet wandelen en me dus niet te lang voor moet laten aanvallen door muggen.
Nu nog 20 km’tjes tanden bijten en nog snel tanken vooraleer ik aankom op mijn slaapplaats. Echt tanden bijten was het niet hoor, een vrij ontspannen rit vandaag met eigenlijk het mooiste glooiend landschap en leuke bochten in Noorwegen.
Ik slaap in het onderste appartement. Allemaal wat gedateerd maar netjes en meer dan ik nodig heb. Eerste werk na het afladen: de was opzetten en de kachel aandoen zodat diezelfde was snel kan drogen :).
Terwijl de was draait bel ik nog even met thuis en we vertellen mekaar over onze dag. Ik maak mijn avondeten, omelet met de worst die ik gisteren gekocht had maar niet opgegeten had. Vacuüm verpakt en met de temperaturen van vandaag geen probleem denk ik zo. Moest dat wel zijn hoor je het ongetwijfeld morgen wel.
Na het eten nog even een wandelingetje maken en de omgeving verkennen. Aan het vlakbij gelegen meertje vind ik een soort grillhut, echt tof, met dierenvelletjes op de bankjes en al.
Iets voor thuis schat, zo’n hutje ? Of zo’n hutje aan zo’n meertje zoals hieronder ?
Douchen en schrijven resten me nog om de dag af te sluiten. Morgen gaat het richting Honningsvag en misschien zelfs al de Noordkaap, afhankelijk van de voortgang. Tot dan!