Pats, die bloeddorstige mug in mijn hutje is dood en ik kan beginnen schrijven. Zonet maar snel naar binnen gekomen toen het begon te gieten. De koffers van de motor en de zijtas snel eerst dichtgedaan. Anders kon ik morgen al wat van die zalmen erin zetten waarvoor de regio zo gekend is.
7u tuutuut, water opzetten, beginnen inpakken … enfin, je kent het al na zoveel dagen.
Het is 19°C en de wind blaast zachtjes, de Australische Noor of Noorse Australiër komt voorbij gesloft en zeg stilletjes goedemorgen. Het is zaterdag en de rest van de camping ligt nog te maffen. Ik wens hem een goede reis en hij sloft verder naar zijn tent waar ie in zijn campingstoeletje ploft. Zo eentje dat je in elkaar steekt met 27 stokken. Klein op te bergen, dat wel. Maar of het ook zo makkelijk zit weet ik niet.
Ik neem mijn koffie erbij en zoek de weersvoorspelling op. Men belooft me dat het vandaag droog zal zijn maar ook dat het winderig zal worden. Niks nieuws onder de zon dus.
Ik heb zo’n 280 kilometer gepland vandaag en maar een handvol stops. De volgende twee dagen zullen andere koek zijn maar dat zijn zorgen voor later denk ik bij mezelf. Gewoon vroeg genoeg opstaan en zo snel mogelijk eraan beginnen.
Misschien heb je het al gemerkt maar voor mij is het stilletjes aan mooi geweest. Een hele leuke tijd gehad maar de heimat roept. Niet gek na haast 4 weken, toch?
Wanneer het huisje weer blinkt vanbinnen start ik de motor en breng ik de sleutel en de keycard terug. De receptionist wenst me een prettige reis en ik wens hem een prettige dag.
Onderweg naar Blokhus trekt de wind weer aan, bijlange na niet zo fel als gisteren gelukkig. Net voor ik het centrum van Blokhus binnenrijd kom ik achtereenvolgens langs een street-art museum, een beeldenmuseum en een papierkunstmuseum en rij aan alledrie stijf voorbij. Om 9u kom ik aan in het centrum van Blokhus, een gezellig stadje met veel winkeltjes en restaurantjes. Die zijn allemaal nog dicht, bij de bakkers staan echter lange rijen aan te schuiven voor vers gebakken lekkers.
Ik wilde in Blokhus het kanon zien. Dat vuren ze tussen 24 juni en 9 augustus iedere avond af, behalve op donderdagen om de een of andere reden. Met het afvuren van het kanon schieten ze zogezegd de zon neer. Ik dacht dat zo’n kanon om de zon af te vuren wel heel groot moest zijn maar dat viel tegen. Gelukkig was er wel een stuk strand waar je met gemotoriseerd verkeer op mocht rijden. En dat was heel plezant :).
Na wat gespeel is het tijd om de kerk van Lerup op te zoeken. Een typisch Deense kerk met witte muren en rode pannen op een zadeldak. Onderweg zie ik talloze andere kerken, ze lijken allemaal hetzelfde dus waarom die van Lerup? Awel, omdat het plezante wegen zijn die je ernaar toe brengen. Om 9u40 ben ik er al na zo’n 30 km vanuit Blokhus gereden te hebben.
Totnogtoe is het Deense landschap dat ik te zien krijg nog altijd even troosteloos vlak als dat ik me herinner van onze gezinsvakantie in West-Jutland jaren geleden. Het is, in vergelijking met Noorwegen, een dramaloos landschap. Het enige drama wat je hier als motorrijder krijgt zijn talloze plekken met grind en kiezel op de kruispunten en in het midden van de bochten.
Na weeral een goede 30 kilometer sta ik op de parking aan de Wurzburger Riese en dat is geen gigantische hamburger zoals je zou kunnen denken. Het zijn de restanten van een Duits radarstation uit de tweede wereldoorlog. Van dat radarstation is niet meer veel te merken maar de natuur errond en het uitzicht op de zee zijn prachtig.
Ik eet op de parking nog even mijn koek op die ik eerder bij een bakkerijtje onderweg had uitgehaald en ga weer op weg. Rond 11u30 sta ik aan de Hanstholm Batterie II, een groot complex dat de Duitsers daar indertijd gebouwd hadden om de relatief smalle doorgang tussen Noorwegen en Denemarken te kunnen bewaken. Met het grootste 380mm kanon konden ze blijkbaar granaten van 800kg tot 55 kilometer ver knallen. Er staan legio bunkers en gebouwen en zelfs een museum waarvoor een rij staat aan te schuiven. Ik neem even wat foto’s buiten en ben weer onderweg naar de parking.
Ik rij verder naar de vuurtoren van Hanstholm en zie onderweg dat alle vlaggen halfstok hangen, wanneer ik aankom aan de vuurtoren komt de rouwstoet net aan de nabijgelegen kerk aan.
Aan de vuurtoren blokkeert een bus de toegang, die lost een lading jongeren die een gids met een rode ballon volgen. Een rustig kiekje maken zit er even niet in.
Langs de kustlijn rij ik nu verder naar de ferrykaai in Agger doorheen het nationale park Thy. Het is intussen 22°C en dat zal de rest van de dag niet veranderen. Aan de ferrykaai staat weer een ellenlange rij wachtenden die ik zoals gewoonlijk voorbijsteek. Ik neem aan de ticketautomaat mijn kaartje en wacht geduldig af. Normaal gezien komt de ferry elke 40 minuten langs maar dat kan ook al eens niet het geval zijn heb ik ergens gelezen. Tijd om wat rond te gapen dus.
Een kwartiertje later was de ferry er al. Ik zie dat intussen nog 2 motorrijders zijn aangekomen maar die steken de rij niet voorbij … zou dat in Denemarken dan misschien not done zijn om met de motor vanvoor te gaan staan?
Er wordt een camper uit de rij geplukt die als eerste de ferry op mag, daarna mag ik. Ik word door de wereldkampioen Tetris tot op de centimeter begeleid tot ik voor hem goed sta. Daarna volgt de rest. Zo kort als hier alles op elkaar staat heb ik op nog geen enkele ferry meegemaakt. Helaas zijn er nog genoeg anderen, waaronder die 2 motorrijders, die niet meekunnen.
Een stukje na het afrijden van de ferry in Thyboron steek ik boos de camper die voor mij eraf mocht voorbij. De lulhannes aan het stuur zat met de gsm in de hand te bellen en was helemaal niet met het verkeer of de snelheidslimiet bezig.
Ik ben op weg naar Bovbjerg om een vuurtoren te gaan bekijken. Ik twijfel eerst om deze over te slaan maar volg de route toch. Voordat ik aan de vuurtoren ben word ik al afgeleid door wat anders. Er zijn paragliders aan het werk die ik achter de duinen zie verdwijnen om dan weer ineens sterk te stijgen, echt indrukwekkend.
Ik zie vanop de parking dat de vuurtoren er een is zoals dertien in een dozijn en draai terug naar de hoofdweg. Van hieruit gaat het in strak tempo naar het strandingsmuseum in Ulfborg. Ook daar is het weer retedruk. Mijn schema liet mij niet toe een uur of langer in een museum te gaan ronddralen maar iets fris had ik toch graag op het terrasje gedronken.
Dan niet denk ik en ik ga richting Skjern. Onderweg stop ik aan een supermarkt in Sonder Nissum. Op de parking is er een groepje samengekomen dat met oldtimer brommers een ritje gaat maken. Met een stuk of 15 zijn ze op hun 50cc, dat is gecombineerd nog altijd een stuk minder als de blok die onder deze ezel zijn gat ligt :). Ik kan nog net de laatste 3 op beeld vangen.
Intussen heb ik het wel gehad met die kustweg. Veel van hetzelfde enkel onderbroken door bebouwde kom. Ik kies ervoor om een andere route te nemen die directer naar Skjern gaat en die meer het binnenland intrekt voor de laatste 50 kilometer. Ik merk snel dat het weinige verkeer dat op mijn nieuwe route rijdt zich niet zoveel aantrekt van de 80 km/u beperking en eerder richting de 100 km/u aanhoudt. Wie ben ik dan om niet mee te doen ? De resterende 50 kilometer draaien er vlot door. Ik stop wel nog even om een foto te nemen van een indrukwekkend windmolenpark. Ik zie ze al de hele dag die windmolens, ze zijn echter niet zo hoog als in België en daar zal die aanhoudende wind ook wel voor iets tussenzitten denk ik dan. Er zijn ook veel kleine windmolens die snel ronddraaien en bij een boerderij of een woning staan. Hier haal je er wel rendement mee lijkt het.
Om 16u30 stop ik al op de camping. Bij de receptie krijg ik mijn sleutel en een doosje met afwas- en poetsgerief. Zo weet je ook al onmiddellijk wat er verwacht wordt. Nog een kleine tekening met waar mijn hut is en waar ik het sanitair kan vinden. Had me ook wel gelukt zonder denk ik want het is hier factor 100 kleiner dan de camping waar ik deze morgen vertrokken ben. Aan entertainment is ook gedacht want aan de overkant van de receptie hangt een dartbord dat al duidelijk zijn beste tijd gehad heeft. Aan het sanitair hangt ook een bordje dat je je elektrische wagen niet mag insteken. Lijkt me ook wel verstandig om de waterslang er niet in te hangen. een stekker waar dat bordje op moet duiden is precies al weggehaald, nu dat bordje nog.
Weeral een klein hutje dus ik moet selectief zijn in hetgeen ik naar binnen breng.
Op het menu vanavond stond trouwens scampi diabolique met verse linguini (of dat stond toch zo op dat pak linguini). ‘Neit schlecht’ zeggen ze bij ons in de geburen daartegen.
Tot morgen !