Niet zoveel te vertellen vandaag. Varen, rijden, klaar. Geen dag van geplande stops aaneenrijgen maar simpelweg genieten.
Het is 7u wanneer de wekker me wakker maakt. Wat heb ik er zin in. Vandaag vaar ik het Lysefjord over waarna een prachtige klim me naar boven zal leiden. Ik heb er al menigmaal over gelezen en misschien zelfs nog meer over gedroomd.
Buiten is het miezerig maar mijn motorkledij voelt droog. Enkel de handschoenen zijn nog wat nat. Niet erg, daarvoor heb je een tweede paar handschoenen bij. Het is wel al 19°C en het weerbericht belooft opklaringen. De droge kleren heb ik gisterenavond al in de tas gestoken om tijd te besparen.
Uit het raam kan ik nu ook de Ijslandse paarden zien die de eigenaar kweekt, die mochten precies terug buiten deze morgen. Geen tijd om een wandelingetje naar de weide te maken dus neem ik maar een foto vanuit de vensteropening.
De ferry vertrekt dan wel om 8u40 volgens het schema maar ik heb de laatste weken sms’en en mails gehad om ten laatste 20 minuten voor afvaart daar te zijn of je kan je plaats wel eens kwijtraken stelt men. Voor ik vertrek rits ik de waterdichte laag in de jas en zeg ik de eigenaar vaarwel en bedank hem nogmaals voor het drogen van mijn was.
Onderweg naar de ferry begint het wat feller te regenen maar dat deert niet, ik zit droog nu. Lang moet ik er niet in rijden want ik had mijn slaapplaats wederom op luttele kilometers van de ferrykaai geboekt. Ik rij zoals altijd de rij wachtenden voorbij, krijg deze keer wat vuile blikken maar trekt het me niet te hard aan en ik stel me vanvoor in de rij op. Als ge ook een voorkeursbehandeling wilt moet ge het er ook maar voor over hebben om af en toe strontnat te worden zonder dak boven uw hoofd, niet? Ze hebben daar in Forsand trouwens iets tofs voorzien om te wachten of om gewoon gezellig in te gaan zitten. Later zie ik nog zo’n modelletje waar ze een sauna van hebben gemaakt.
Geen minuut nadat ik die foto heb gemaakt is er al een medewerker van de ferrymaatschappij die me om mijn reservatie vraagt. Heb ik lekker vanboven in mijn tanktas gestoken zodat ik hem in één vlotte beweging kan uithalen en laten scannen. Ga maar aan boord zegt ie. Das snel denk ik, het is nog maar 8u10.
Aan boord vraag ik een medewerker of ik de motor moet verankeren. Als je wil mag het, is het antwoord. Daar hangt touw zegt ie en wijst naar een flauwe koord. Dat wordt em niet, denk ik. Aangezien ankerpunten op het dek ontbreken hang ik de motor met een eigen spanband vast aan de zijkant van het schip. Eerst in eerste versnelling gezet en dan naar achter laten lopen en de spanband ook naar achteren getrokken zodat ie niet meer wegkan. Je leest het, ik heb intussen al wat ervaring met dingen vastmaken.
Ineens gaat de oprijplaat omhoog en zie ik twee medewerkers over de rand kijken. Na een paar weken in Noorwegen te vertoeven versta ik ook al wat Noors en kan ik het volgende gesprek ontwaren. Hey Olav, hebt gij een plons gehoord in het water ? Neen, hebt ge uwe gsm misschien weer laten vallen Arthur?
Het is 8u30 wanneer we vertrekken en de ferry staat nog maar halfvol. Dat is proper denk ik maar wat later pikken we op nog een paar punten passagiers en voertuigen op. Die capaciteit hadden ze daarvoor nog nodig.
Voor de eerste tussenstop, 10 minuutjes varen verder, vind ik een plaatsje op het dek aan een picknickbank. Ik geniet van het uitzicht en neem wat foto’s. Na die tussenstop staan er wat mensen te kijken naar de lege plekken aan de bank. Ik wijs ze aan en gebaar dat ze vrij zijn en dat ze kunnen gaan zitten.
Het blijkt een Engels koppel te zijn met hun kleinzoon, die na zijn voetbaltornooi in Denemarken de rest van Scandinavië wilde bezoeken. Ze zijn beiden ultralopers en hebben vandaag ook een sportieve challenge op de planning staan in tegenstelling tot mezelf.
Het Lysebotnmeer dat we overvaren is krap 30 kilometer lang en we gaan er een 3-tal uren over doen om die afstand af te leggen. Mede door tussenstops aan andere ferrykaaien maar ook omdat de kapitein bij een aantal bezienswaardigheden vertraagt en er enthousiast wat uitleg bij geeft. In perfect Noors nota bene, zijn Engels daarentegen is onverstaanbaar.
De eerste keer dat ie enthousiast wordt is wanneer we Preikestolen voorbij varen. De Preikestolen of preekstoel is een klif op een dikke 600 meter hoogte van waaraf je een spectaculair zicht op de omgeving moet hebben. Jaarlijks zijn er honderdduizenden mensen die de 8 kilometer lange wandeling en klim er voor over hebben. Mijn schema liet het niet toe dus kon ik hem enkel langs onderen bewonderen.
We varen verder en ik ga het schip eens rond en ontdek nog wat leuke dingen, zowel binnen als buiten.
Intussen komen we aan in Florli, enkel per schip of te voet te bereiken want er gaan geen wegen naartoe. In Florli gaan de Engelsen die bij me aan de bank zaten van de ferry af. Hier gaan zij hun sportieve uitdaging aan. Zij gaan de 4444 treden omhoog die langs de rails en de aanvoerpijpen van de hydrocentrale liggen. Ik maak nog een grapje tegen de man door te zeggen dat ze op zijn minst met het karretje over rails terug naar beneden kunnen komen. Ik denk het niet was zijn repliek. Allez, good luck.
We varen rustig verder en komen links en rechts nog wat natuurschoon tegen.
Ineens begint de kapitein weer door de schelle hoornluidsprekers te roepen en blijkt het tijd om de hoofden naar rechts te draaien om Kjerag rock te aanschouwen.
Nu ja, aanschouwen, echt turen is het en zoeken naar een rotsblokje dat tussen 2 bergwanden geklemd zit. Een populaire plek om naartoe te hiken en je dan te laten fotograferen op deze gevaarlijke plek.
Aangezien een gigantische telelens op de motor meesleuren niet handig is, is dit het beste wat ik er van kon maken. Volg nu de beschrijving goed…
Je ziet Batman ondersteboven hangen met zijn rug naar je toe. Zijn rechtercapehelft is opengevallen en in zijn rechtervleermuisoor zie je een steentje. Dat steentje is Kjerag rock. En dat allemaal op dik 1000 meter hoogte.
We zijn niet meer zo ver van onze eindbestemming en zien onderweg nog een Fjorden cruiseschip vooraleer we aankomen in Lysebotn waar ik nog snel een worst tussen een sandwich eet uit het lokale winkeltje. Ja, droog want de sauzen zag ik pas staan toen ik het afval ging wegdoen.
Wanneer je Lysebotn wilt verlaten krijg je deze voor de banden gegooid. Waarbij die Lysetunnelen een zotte 180 graden bocht maakt om je aan de haarspeldbochtenestafette te brengen.
Ik heb me er wel geamuseerd. Ik vond deze klim technisch wat lastiger als de Trollstigen maar ze had een hogere funfactor. Of de Noor, die zich niet bewust van verkeer rond hem en daardoor lustig in het midden van een smalle weg rijdend, het ook zo’n hoge funfactor vond hebben weet ik niet. Ik denk dat ie wakker geschoten is toen ik hem voorbijstak met mijn bagagekoffer van 25 centimeter breed als enige buffer tussen zijn open venster en de schreeuwende uitlaat.
Het ging niet anders, hij liet mij niet meer plaats. Het zijn van die paljassen die zo liggen te suggelen in haardspeldbochten dat je als motorrijder moet stoppen in het midden van zo’n bocht en een grote kans hebt om om te vallen.
Ik ga je verder besparen van plaatsnamen en andere toestanden. Ik heb het me ook niet aangetrokken. Ik heb de hele namiddag gereden en genoten. Genoten van de zo goed als perfecte wegen, van de wollige schaapjes in de berm en op de weg, van een ijsjessmaak die ik nog nooit geproefd had (watermeloen/peer) maar vooral van die geweldige landschappen waar je naar kan blijven gapen. Ik vat de namiddag liever samen in beelden.
Je ziet dat ik buiten dat beetje regen ‘s morgens weer prachtig weer heb gehad. 22°C als ik een beetje op hoogte aan het rijden was, 27°C in de valleien.
Hieronder kan je nog meegenieten van een stukje rijden doorheen Byrkjedal.
Nog een boodschappenrondje in de laatste 10 kilometer op weg naar de airbnb die ik geboekt had en de dag zat er weer op. Ik kwam er aan en heb buiten een kwartiertje kunnen rondgapen vooraleer er iemand kwam aangewandeld om me te ontvangen. Het is wederom iets rustieks en charmants geworden. Het is zo wat bric-à-brac met grotere voorwerpen maar op de één of andere manier werkt het wel en is het hier reuze gezellig.
Ik keuvel wat met de man over motoren en waar ik deze reis geweest ben. Hierna geeft hij me de nodige uitleg over wat ik waar vind op het erf en gaat hij er vervolgens met zijn gezin een paar uur vandoor.
Ik moet nog eten en heb vandaag gekozen om spek met eieren te maken. Ik heb daar al een paar dagen zin in maar ofwel hadden ze geen spek in de winkels die ik aandeed ofwel enkel hele grote kartons eieren, geen kleine verpakkingen. Deze keer dus wel. Het begint echter te donderen in de verte en ik installeer me op het terras met afdak. Een kat komt me vergezellen en probeert wat spek te verschalken. Eerst lief komen fletsen en dan ineens voor de grote prijs gaan, ma gij nie zenne makker. Teleurgesteld druipt ie af maar iets later vind ik em terug in mijn huisje, de stiekemerd. Tss, buiten.
Je ziet de bandiet hieronder nog voor de motor liggen.
Wanneer ik begin te bakken begint het te regenen maar dat deert niet want ik zit lekker droog en geniet.
De afwas en een koffie later is het tijd voor bed en of slapen een succes was lees je morgen.