Oftewel: hallo Zweden
Maak dat mee … Weer wakker voor de wekker(s). Veiligheidshalve had ik er 2 gezet, maar geen enkele bleek nodig. Rond 6u30 werd ik wakker en had ik er een zalige nachtrust opzitten. Ik dacht alleen te zijn wanneer ik een rondje op het schip deed, maar er waren blijkbaar nog wat uitgeslapen zielen al op ronde. Iedereen naarstig op zoek naar koffie, zo bleek, maar het ontbijtbuffet ging maar open om 7u. Nog maar eens terug naar het bovenste dek om wat foto’s te nemen en zo nog wat andere verdiepingen tegengekomen waar je ook nog aan de buitenkant van het schip van opspattend water in je gezicht kon genieten.
Wat trappen en liften later kom ik ineens aan iets wat The Drivers Lounge heet. Bleek wel al open voor 7u maar eigenlijk bedoeld voor truckchauffeurs. Mja, ik wil ook wel een koffie, zou ik? Ik zou makkelijk voor een truckchauffeur kunnen doorgaan, denk ik. Die hebben allemaal zo’n tasje bij en ik heb ook een tasje rond me hangen. Sommige chauffeurs delen zelfs wat fysieke kenmerken met mij. Ik schuif aan in de rij, en iets later sta ik met een tas koffie buiten. Voor vrachtwagenchauffeurs zit dit blijkbaar bij in de prijs van de overzet en er zat ook niemand aan de kassa. Blijkbaar ook andere koffie dan gisterenavond aan het buffet, niet van die slappe hap, maar lekkere sterke koffie. Het mag ook eens meezitten.
Ontbijten aan boord doe ik niet; ik wandel nog wat rond en kom een stel Fransmannen tegen. Die reisden per autocar naar de Noordkaap en zullen omstreeks dezelfde tijd in Honningsvag zijn, zo bleek. Een van hen wijst ineens enthousiast naar iets op zee …
Nog wat ditjes en datje later, terug naar de kajuit om nog een aflevering van de gedownloade serie kijken op de tablet. Iets met een Ninjafamilie, lekker absurd, niet te hard nadenken.
De klok gaat richting 8u30 en om 9u15 zouden we aanmeren had ik de kapitein horen omroepen. Stilletjes het pak weer aan en de bagage bijeenpakken. Om 8u50 sta ik aan de blauwe deur op dek 5.
Ziet er redelijk onbekend uit, dacht ik, terwijl ik hier gisteren toch ook doorgekomen ben … of niet? Toch nog even de foto checken die ik gisteren genomen heb. Gvdm, groen was het, niet blauw. Terug trappen op, het hele schip door en naar de groene zone. Daar was het lint voor de trap nog niet weggehaald en stond al een hele meute te trappelen om af te dalen naar de buik van het schip. Toch nog even buiten gaan kijken hoe we aanmeerden; vooraleer dat proces klaar is doen we toch geen stap naar beneden.
Geduldig wachten tot 9u15 dan maar en dan snel de moto bepakken. Dat snel bleek niet nodig te zijn want waar het er bij het boarden nog uitzag dat we bij het ontschepen wel ergens tussendoor konden glippen, bleek intussen het ruim stampensvol te zitten en viel er nergens meer tussendoor te glippen. Nog wat gekeuveld dan maar met een Nederlander die samen met een vriend ook naar de Noordkaap ging tot de meeste auto’s vertrokken waren.
Om iets voor 10 mogen we dan toch de motoren starten en het schip verlaten. Netjes aanschuiven voor de controle, of soms niet zo netjes toch een auto of camper voorbijschieten die wat lang talmt. Je hebt een motor voor iets, he ;).
Zodra ik kon, even aan de kant gaan staan om de sightseeingroute te laden die ik had gemaakt voor Gothenburg. Huh ? Hij vraagt om te herberekenen o.w.v. afgesloten wegen. Ok dan maar zeker. Ik vertrek en merk dat de gps me naar een bezienswaardigheid leidt die zeker niet de eerste op de route was. Och ja, komt wel goed, dacht ik.
Een hele lang brug later stond ik aan de andere kant van Gothenburg. Dat ik er niet vanaf gewaaid ben mag een wonder heten. Gisteren probeerden ze me dood te branden met de zon, nu proberen ze me van de brug af te blazen, niet normaal.
Ik was er dan toch geraakt, bij de imposante Eriksberg-kraan. Ooit een belangrijk werktuig op de scheepswerf, de laatste decennia in gebruik om te bungeejumpen.
Voor de zekerheid kijk ik de geplande route op de gps nog eens na. Volgens de gps was dit de enige bezienswaardigheid in Gothenburg; de rest is er vanaf geknipt. Dan maar manueel de volgende stop erin zetten. Gelukkig heb ik ze allemaal als waypoint gedefinieerd.
Op naar de Oscar Fredriks kerk, gelegen op de Dahlin-heuvel. Gelegen aan de kant van het water waar ik net van kom… Gelukkig is er nog een brug naartoe die betere beschutting tegen de wind biedt.
Ik parkeer me op de helling die naar de ingang van de kerk leidt, maar dat blijkt bij vertrek niet zo’n strak idee. De motor staat blijkbaar onder zo’n hoek dat hij bij het opstappen via de voetsteun uit zijn vering licht en om wilt vallen. Een voorbijganger bekijkt me en zijn blik zegt precies: jij hebt een probleem manneke. Gelijk heeft ie. Voor me een auto, achter me een auto en een slordige 300kg motorfiets die de helling wil afrollen. Ik spot een vlak stukje zo’n 50 meter verder omhoog op de helling en met ingeknepen voorrem start ik de motor. Een delicaat samenspel van ontkoppelen, rem lossen en gas geven brengt me al wandelend met de motor tot aan dat vlakke stuk waar ik wel kan opstappen zonder de boel op zijn zij te leggen. Les geleerd vandaag: niet de luierik uithangen en lekker dichtbij parkeren, maar een plekje zoeken waar je ook terug van kan vertrekken zonder parels van angstzweet te genereren.
Neus richting Kuggen, een opvallend gebouw dat deel uitmaakt van de ‘University of Technology’ van Gothenburg.
Next stop, Skansen Kronan, ooit gebouwd als Fort om aanvallen van boze Denen af te slaan maar vandaag de dag in gebruik als congresruimte.
Als laatste stop in Gothenburg kies ik voor Feskekorka. Hoewel het aandoet als een kerk is het een vismarkt waar ook restaurants gehuisvest zijn. Ik ga er niet binnen, maar kies voor het uitzicht van de andere kant van het water.
Niet veel stops in Gothenburg dus, ik had er meer op mijn lijst. Het blijkt dat Gothenburg de dag van vandaag één grote bouwwerf is met veel omleidingen. Van miserie valt niet echt te praten maar gezellig om te rijden is anders. Ik beslis om Gothenburg te laten voor wat het is.
Ik vat de etappe aan die me naar het Saabmuseum brengt, een aanrader van een collega die er ooit al geweest is.
Onderweg les ik de dorst van de motor en verwonder me over de prijs … 1,4 euro per liter. Ik heb verdekke gisteren in Duitsland over de 2,2 euro per liter betaald. Weliswaar langs de autostrade maar toch, bandieten zijn het, die Duitsers. Als ze geen buurlanden meer kunnen leegroven, beroven ze die buren maar als ze in Duitsland zijn.
Op weg naar Trollhättan, waar het Saab Car Museum zich bevindt, maak ik kennis met Zweedse autosnelwegen. Op zich goed in orde maar je mag er zelden meer dan 100km/u. Er zijn ook niet altijd 2 rijvakken dus vrachtwagens voorbijsteken kan je ook niet op elk moment. Op zich rijdt zo’n lagere snelheid wel relaxter, zeker bij zijwinden. En die zijwinden die heb ik wel gehad vandaag; zelden een moment zonder wind. Dat gebeuk van de wind, de hele dag door, maakt dat je ‘s avonds wel kapot bent. Continue werken om op je rijvak te blijven mat af.
Aan het Saab Car Museum bekijk ik snel de volgende etappe van de dag en moet ik afwegen of ik een uur spendeer in het museum of niet. Ik kies ervoor om het niet te doen. Mijn slaapplaats van vannacht ligt ietwat afgelegen en ik wil er op tijd zijn. Ik vond het al mooi genoeg langs buiten trouwens.
Een stop later voor een fles Fanta tropical en mijn eerste Zweedse kanelbulle oftewel kaneelbroodje, zet ik koers naar een plaats die me als fan van het tv-programma aanspreekt.
Gewoon uit ordinaire nieuwsgierigheid: Camp Grinsby. De camping die de familie Coppens sinds enige jaren uitbaat. Een reeks op televisie ook die we met het hele gezin volgen. Meer dan een snelle stop wordt het niet, gewoon eens snuiten en weer weg.
Er rest me nog 70km te beuken tegen de wind om mijn eerste Zweedse slaapplek te bereiken in Kil. De laatste km’s gaan over onverharde weg. Hopelijk regent het niet vannacht, want dan wordt dat hier morgen een slippartij met mijn wegbandjes ,denk ik nog, terwijl ik naar het huisje rij.
Zoals eerder via het airbnb platform gemeld, steekt de sleutel op de deur en kan ik mezelf binnenlaten. Het huisje is klein maar gezellig ingericht en heeft een terras met zicht op het Emsenmeer. Ik installeer me en bel het thuisfront. Daarna steek ik de was in de machine en installeer ik me op het terras met een alcoholvrij aperitiefje en wat crackers met Kaviar, een smeuïge pasta van Kabeljauweitjes. Even tot rust komen heet dat dan.
Daarna is het tijd om te beginnen aan mijn avondeten. Meegebracht van thuis en lekker makkelijk. Een zakje paëlla verrijkt met wat worst. Verre van the real stuff maar na een dag zwoegen op de moto smaakt quasi alles.
Na het avondeten doe ik nog een wandelingetje naar het nabijgelegen meer, om daar de drone eens op te laten.
Nog even wat blogposten schrijven en dan kan ik weer het bedje in, bij deze dus :).
Maar niet voor ik deze nog spot bij het buitengluren vooraleer ik de gordijnen dichtdoe.
