Hehe, 21u is het intussen. Ik ben al van iets voor 17u op de camping maar ik heb rustig mijn tijd genomen. Even op bed gaan liggen, daarna lekker uitwaaien, wat gegeten… Het is een lange dag geweest zoals hieronder zal blijken.
Gvdm denk ik deze morgen, weer een slechte nachtrust gehad. Ik zat met een dilemma afgelopen nacht, ofwel het raam toe en me onnozel zweten, ofwel het raam open en proberen het meeuwengekrijs te verdringen. De laatste optie is het geworden maar dat bleek zeker niet de juiste. Een uurtje of 3 heb ik maar geslapen. In slaap gesuggeld tegen 1u, om 3u eruit om naar het toilet te gaan en om 5u weer wakker. Ik pak me bijeen en verlaat het huis van Roy zo stil mogelijk. De motor, die overigens kletsnat is van de dauw, over de inrit duwen is geen optie vanwege de hellingsgraad dus sorry maar helaas lieve huisgenoten, vroem :).
Tegen 6u10 ben ik aan de ferrykaai waar natuurlijk al een rij van jewelste staat. Ik volg de ‘reservert/prepaid’ bordjes en parkeer me helemaal vooraan langs nog anderen die gereserveerd hebben. Tegen 6u30 komt een medewerker van de ferrymaatschappij mijn ticket controleren en om iets voor 7 vaart de ferry binnen. Een enthousiaste menigte stroomt uit de buik van het schip, goed wetende dat ze op een prachtige plek zijn aangekomen.
Dat schip dat je hierboven ziet is het onze niet, dat zie je hieronder haar lading lossen.
Ik mag als eerste aan boord en moet naar het benedendek waar een hoekje gereserveerd is voor motoren. Hoewel ik er op de parking geen had gezien volgen er snel 2 andere motorrijders. We zekeren onze motoren aan de laadvloer en gaan naar het passagiersdek.
Op het passagiersdek kan je in alle comfort de oversteek beleven, zowel binnen als buiten. Er is ook een zelfbedieningsbar, zonder cassière, afrekenen doe je ook zelf. Tenminste, als de kiosk werkt. Een simpele knopje af, knopje aan helpt uiteindelijk wel. Ik zet me buiten om mijn ontbijtje te nuttigen terwijl we de Lofoten achter ons laten.
Het is zonnig en ik zit lekker uit de wind dus daar blijf ik ook een tijdje.
Ineens slaat toch de man met de hamer langs achter op mijn hoofd en ga ik naar binnen, in een comfortabele zetel een tukje doen. En dat het deugd deed :).
Wat beter gezind ga ik terug naar buiten want we zijn al een heel stuk opgeschoten en er is terug meer te zien dan enkel water. Op het dek praat ik met een van de andere motorrijders, Jimitris als ik het goed verstaan heb. Een vers gepensioneerde Griekse brandweerman die zijn pensioen viert met een rondrit door Scandinavië. We praten over de plaatsen waar we beiden geweest zijn en over de (on)zinnige verkeersregels van onze thuislanden.
En voor je het weet kom je aan in Bodo en staat iedereen op dek hetzelfde te doen.
Ontschepen gaat supervlot want onder ons drie helpen we elkaars motor losmaken en in de juiste richting duwen.
Ik rij snel Bodo uit, voor grootsteden ben ik hier niet. Vandaag heb ik niet teveel kilometers op de weg gepland. Ik had nog een backupplan voor het geval dat de trip met de ferry naar Bodo in het water viel maar dat kan dus weer opgeborgen worden. Als de zee te ruw is wordt deze ferrytocht soms afgelast namelijk. Moest dat het geval zijn moest ik een andere route nemen wat me weer meer tijd zou kosten. Vandaar dus niet teveel kilometers als alles volgens plan verloopt.
Net buiten Bodo kom ik om 11u al aan de Godoystraumen, een getijdenstroom langs de kust van Helgeland. Dat treft want vandaag volg ik de Helgelandskysten, wederom een van Noorwegen’s scenic routes. Ik sta nog niet lang stil of een Duitse motorrijder die voorbij het uitkijkpunt rijdt, draait zich om als ie me ziet en stopt. Gewoon om een babbeltje te slaan. Hyperenthousiast is hij. Hij vraagt of ik de 17 ga afrijden. Dat is de wegnummer die de Helgelandskysten grotendeels volgt. Jazeker zeg ik. Ge gaat niet geloven wat ge ziet, zo mooi zegt ie. Ik vraag hem of hij al naar het noorden van Noorwegen is geweest. Ga ik nu naartoe zegt ie. We praten erna nog eens zeg ik :). Misschien heeft hij gelijk, misschien ik, maar uiteindelijk maakt het niet uit zolang we maar genieten he. Deze kadé vertelt dat ie vorig jaar 3 maanden in Patagonië is gaan rijden, een dikke aanrader. Ik zeg dat ik dat niet aan the Boss verkocht krijg. Tja zegt ie, ik heb geen Boss meer. Allez, tschüss, ik ga dieje 17 eens verkennen zeg ik. Jama op het gemak roept ie nog, gisteren hebben ze 3 Franse motards hun rijbewijs afgenomen. Een verwittigd man …
Voor wie graag een stukje meerijdt op die nummer 17, heb ik hieronder een video klaarstaan.
Vanaf Godoystraumen gaat het in een trek naar de Saltstraumen. In de vroege ochtend en avond moet het hier een spektakel zijn waar je maalstromen om u tegen te zeggen kan zien. Ik ben er midden op de dag dus ik moet met het volgende genoegen nemen.
Ik film dit terwijl ik ook met een Noorse motorrijder aan het praten ben. We herkennen elkaar makkelijk als motorrijder zo met laarzen en een motorbroek :).
Ik heb nog wat overschotjes van gisteren in de bakken zitten dus ik besluit een picnickske te doen wat verderop. In het zonnetje is het al 23 graden. Ik vul de thermos nog eens bij met water aan de kraan op de parking. Ik heb al heel lang niet meer zo veel en zo lekker kraanwater gedronken als hier in Noorwegen moet ik zeggen. Proberen vol te houden.
Na wat gesmikkel ga ik weer op pad en geniet ik van de vele indrukwekkende zichten. Ik stop niet meer om foto’s te nemen denk ik bij mezelf. Het is overal indrukwekkend en het mag nog wat vooruitgaan ook, rijden begot. Op naar Gildeskal !
Een stuk verder draai ik de parking op, of toch wat daar voor moet doorgaan. Ik lees het bord en ik herinner me het ineens. Hier gaat het niet over een magnifiek zicht op een berg of meer maar een zogeheten vergeten stad . Een ‘kunstenaar’ heeft in 1996 een ‘half zijn gat’ theater-podium gebouwd en zo achtergelaten. Ze geven dat dan een mysterieuze naam en dan zou ge er weer een klautertocht voor over moeten hebben. Mij hebben ze al eens gevangen deze reis met klauteren, vandaag niet kameraad denk ik. Technologie dient de mens.
De berg en het meer die je kan spotten vanaf de zandplek die ze parking noemen vind ik veel indrukwekkender.
Inpakken en wegwezen, op naar de volgende. Het uitzichtpunt van Storvika dient zich aan na een heel mooi stukje weg langs de Noorse kustlijn en wat zeer frisse tunnels. Buiten is het nu 25°C, in de tunnels 12°C. Je krijgt elke keer opeenvolgend een koudeschok en een warmteschok . Sommige tunnels zijn daarenboven ook nog eens spiegelglad dus doe ik kalmaan. Voorzichtigheid is de moeder van de motard die niet op zijn muil gaat in zo’n buis.
Storvika is eigenlijk een strand. Ik stop er maar eventjes, voornamelijk om mijn waterfles bij te vullen.
Van hieruit is het maar een steenworp ofwel 1ste, 2de, 3de versnelling naar het uitkijkpunt van Uredplassen dat ook weer voorzien is van een opvallend toilet.
Ik vertrek weer maar niet voor ik dit vastleg. Scheiße waren waarschijnlijk teveel letters en dat mag niet he.
Van hieruit pak ik de lange route naar de camping en wel met een zeer specifiek doel. Ik rijd langs een prachtige uitloper van de Noorse zee die ik kilometers lang langs bergflanken en door tunnels volg.
Uiteindelijk kom ik aan voorgenoemd doel aan. Braset viewing point. Van hier heeft men zicht op Engabreen, een tak van Noorwegen’s op een na grootste gletsjer, de Svartisen. De locals hier beweren natuurlijk dat zij de grootste hebben maar dat is niet waar. Je weet hoe dat gaat he.
Ik blijf hier een tijdje zitten genieten en gapen waarna ik mijn weg vervolg naar mijn overnachtingsplek. Ik stop nog eventjes aan een winkel voor eten en drinken en meld me aan op de camping.
Na het uitpakken heb ik een tijdje op bed gelegen om de indrukken van de dag te verwerken met gesloten ogen ;). Daarna heb ik mijn potje gekookt en de afwas gedaan en ben ik aan het schrijven geslaan.
Wist je dat ?
- Die kleine van dag 12 uiteindelijk toch de vishaak uit zijn broek heeft gekregen en is kunnen gaan vissen
- In veel sanitaire blokken in Noorwegen de wc’s niet vastgeschroefd zijn op de grond en je best niet te fel kan wiebelen op de pot
- Camper nummer 7 hier op het eigenste moment wordt teruggestuurd omdat het vol zit maar de motorrijder erachter wel nog een plaatsje krijgt
- Dat de avondrush op de douches nu voorbij is en ik ernaartoe ga
- Dat ik maar beter zie dat mijn nieuwe vriend hieronder niet stiekem in een van mijn tassen kruipt en meelift
