6u40, dat is het tijdstip dat ik uit mezelf wakker werd, of toch door een protesterende blaas. Ik suggel naar de sanitaire blok en denk vlot te kunnen gaan. Niks van, al 1 wachtende voor mij aan de toiletten. Gelukkig doet iedereen wat door en kan ik al snel gaan. Bij het terug naar het hutje gaan wrijf ik me de ogen uit want het Stonnesbotn fjord waar ik verblijf is deels gevuld met mist, wel een speciaal zicht zo’n dekentje van mist over de bergen. Het maakte ook dat een twijfelgevalletje ineens geen twijfelgevalletje meer werd. Een local had me gisteren namelijk de Hesten hike aangeraden die je naar een bergtop bracht vanwaar je een geweldig zicht had en soms wel eens walvissen kon spotten. Je kon je als motorrijder beneden in het cafe omkleden en dan 2 à 3 uur op en af wandelen om em te doen wist ie te zeggen. Mist = geen zicht = niet doen = niet erg voor mij.
Terug bed inkruipen is de moeite niet meer en ik zet water op voor de koffie. Straks moet ik koffie bijkopen denk ik, het pak waar ik thuis mee vertrokken ben is haast op. Buiten het normale ritueel moet ik vandaag ook poetsen. Ik vond namelijk dat men hier wat veel voor aanrekende gezien de grootte van de cabin ten tijde van reservering. Het paste ook nog wel in mijn schema van vandaag. Maar een handvol stops te doen en sowieso maar een goede 150 kilometer te rijden, 2 keer niks. Alles netjes gemaakt en de sleutel terug gaan droppen aan de receptie.
Op naar de eerste stop dan maar, Husoy. Er zou daar een vuurtoren zijn. Ah, dat ken ik nog van Schotland, daar waren vuurtorens meestal hele complexen met bijgebouwen en een hoge toren. Hier niet dus, korte vuurtorens zijn het. Alsof ze op een ander het bovenste stuk zijn gaan pikken en het dan hier hebben neergezet. Niet min dat Vikingvolk.
Aangezien het fris en klammig was toen ik opstond had ik alvast de voering terug in mijn jas geritst en dat bleek nodig. Richting Husoy klom ik recht de mist in en aan ijzig koude tunnels is hier ook geen gebrek.
Prachtige slingerwegen leiden me naar waar ik moest zijn, in de afdaling naar het dorp word je beloond met dit zicht. Het gegeven dat het aan deze kant van de berg zonnig was doet natuurlijk heel veel.
Wat haarspeldbochten verder komt je aan de vissershaven die al even mooi oogt.
Ik rij tot de weg ophoudt en kom aan het trapje uit dat leidt naar het padje naar de vuurtoren.
Voila, nog geen uur onderweg en mijn voering mag er terug uit. De temperatuur loopt al stilletjes op in het dal van Husoy. Op terugweg stop ik nog even aan een ander beest dat ik had gespot en even op de gevoelige plaat moest vastleggen in dit decor. ‘Maaaaaaaaaasjien’ zouden veel van mijn kennissen roepen, en ik ook.
De terugweg was dezelfde met haarspeldbochten en glooiende wegen begenadigde route als ik gekomen was. In de tunnels was het wel wat gladjes en als je buitenkwam was alles aangedampt, zowel het vizier als de spiegels als het windscherm. Toch wel even opletten dus maar geen erg, met vizier open gaat o… pats, een dikke vlieg knalt net langs mijn oog in het gezicht. Chanceke dat die geen centimeter meer naar de kant vloog of ik kon al even stoppen. Verderop de route spot ik een koppeltje dat gezellig tegen de bergflank op een zonnig plekje zit te ontbijten en aan de andere kant van de weg nog wat verder een meeuw die al vechtend tegen de wind lijkt stil te hangen in de lucht. Mooie beelden allemaal die zich op het netvlies prenten.
Rond 10u30 kom ik aan bij het Mefjord, het volgende punt op de Senja Scenic route. Ik had het nog niet vermeld maar ik heb voor mijn reisplanning heel veel inspiratie opgedaan op deze site van de Noorse overheid. Ik probeer ten gepaste tijde naar de juiste route te verwijzen de komende dagen. Deze routes heeft de Noorse overheid met zorg uitgestippeld en zouden je telkens langs de hoogtepunten van de streek moeten brengen.
Mefjordvaer dus, een historisch vissersdorp waar men ter amusement van de toerist dit openbaar toilet, bushok, … Heeft geplaatst.
Je kan er uitkijken over de prachtige baai. Niemand zou er naartoe gaan voor een toiletgebouw alleen, toch ?
Op terugweg valt de kerk me op met op de achtergrond nog in nevel verhulde bergen.
Ik stop wat verder aan één van de weinige winkels op het eiland en koop me een koek en een milkshake. Het ontbijt overgeslagen en bijna 11u, er mag iets in de maag voel ik.
Buiten zitten wat vissers te keuvelen aan een picnicktafel en ik zet me in het zonnetje aan de tafel ernaast. Noren zijn gek van hun zoetigheid en ik ook binnenkort, vrees ik.
Eens opgesmikkeld weer zo snel als het toegelaten is naar het strand van Ersfjord. Onderweg is het weer gapen geblazen naar de prachtige natuur.
Aan het strand van Ersfjord staat de parking stampensvol en ze zijn er ook aan het werken maar een motorfiets kan er altijd wel bij. Ook hier weer geen standaard sanitaire blok maar een ‘specialleke’.
Ik steek de weg over en ga even piepeloeren op het strand. Daar zijn tal van mensen net hun tent aan het inpakken of met de hond aan het spelen of gewoon aan het ‘chillen’. Toffe plek om al die voorgenoemde dingen te doen :).
Terug op de parking praat ik even met een jonge Noor uit Bergen die hier overnacht heeft met vrienden. Ze blijven hier een aantal dagen en gaan nog klimmen en freediven. Hij vertelt me wat leuke dingen over de omgeving en geeft me nog nuttige informatie over de ferry die ik straks moet nemen. Tja, het is al 11u geweest dus er zijn nog maar 2 opties vandaag. Die van 15u of die van 19u. Ik denk dat ik toch maar ga gaan voor die van 15u want het is 1u40 varen en met die laatste zou ik echt wel laat toekomen op mijn slaapplek in Andenes.
Ik neem afscheid en draai de kraan open en schakel 1 keer omhoog om me weer aan een veel te lage snelheidslimiet van 50 km/u te houden :). Net wanneer het plezant wordt door krappe bochten en een hogere snelheidslimiet dringt de volgende stop zich op. Ze zijn er ook weer aan het werken maar ik kan me er toch weer bijwringen. Tungeneset is bereikt. Het in hout opgetrokken wandelpad is niet bereikbaar dus verwijs ik je graag naar voorheen genoemde website om te snuiten. Ik kreeg er niet meer dan dit uit. De mensen die je verderop het strand ziet waren een helling afgeklommen om er te raken en die tijd had ik er niet voor over. Ferry van drie weet je wel.
Volgende stop, Bovaer, alwaar een paalwoning valt te bezichtigen. Verder niks over te vertellen. Palen, huis, klaar.
Langs de weg ernaartoe zijn er wel legio van deze leuke strandjes, sommige blijkbaar privé, andere openbaar.
Bij het nemen van de foto spreekt een Engels gezin me aan om te horen of ik weet hoe ze op het strand kunnen raken. Nope, sorry. Blijkt dat ze een sabatjaar genomen hebben en al sinds november aan het rondtrekken zijn met de camper. Only live once and all of that. Ze wensen me nog een behouden reis en ik stamp em weer in versnelling. Ik hou me natuurlijk in wanneer ik voor de tweede keer de jonge moeder met de kinderkoets kruis op deze smalle weggetjes waar je enkel kan kruisen op passagepunten. Het gebaar wordt in dank afgenomen.
Ik kom aan op mijn laatste geplande stop, Bergsbotn. Geen werken maar een veel te kleine parking waar dan nog eens teveel volk met een parkeerstoornis zich heeft gezet. Ik laat een camper vertrekken en neem een stukje van de vrijgekomen ruimte in. Wel prachtig gemaakt hier dit ‘point de vue’. Op vraag van een aantal bezoekers neem ik wat foto’s van hen en zij doen me het plezier terug. Toch wat anders dan zo’n selfiepose.
Weer wat leuke bergweggetjes en veel stuurplezier later stop ik nog voor wat steenmassa die boven het water uitsteekt. Gewoon omdat het kan, ik zit namelijk heel goed op schema voor de ferry van 15u.
Eens ik in Gryllefjord, anderhalf uur voor vertrek van de ferry, aankom zie ik weer hetzelfde tafereel als gisteren. Een ellenlange rij autos, campers, … . Ik rij er langsdoor en ga tanken vlak aan de ferrykaai en stel me op langs een andere GS.
De frietbarak die er staat doe ik niet aan, die heeft al klanten genoeg maar ik ga de winkel binnen en koop me een koffie en een muffin en smikkel die buiten lekker op. Andere wachtenden staan soep te koken of rennen achter hun kind aan dat op de parking aan het leren fietsen is.
Ik kuier rond in het dorp en ontdek wat leuke straatkunst.
Een half uur voor vertrek stoppen er twee moto’s langs me. Het blijken twee Duitse vrouwen te zijn. We keuvelen wat en ze vertellen me dat ze mekaar hebben leren kennen op een offroad cursus voor allroadmotoren en dat ze hun mannen hebben thuisgelaten om er met hun tweetjes op uit te trekken. Een super tijd hebben ze zo te horen. Gisteren is er wel eentje bij het opstappen onder haar motor teruggekomen maar ze kunnen er nog smakelijk om lachen.
De ferry is op tijd en we kijken naar het ontschepen. Ik spot ineens deze wacko die beter een bestelwagen had gehuurd. Ik weet niet of ie aan een reis of een verhuis bezig was.
na het ontschepen mogen we met 2 motoren aan boord, de vrouwen moesten nog even wachten. We hadden ons tijdens het gesprek al afgevraagd of we de motoren zouden moeten vastzetten. De crew zei na het aanwijzen van mijn plaats niets van vastsjorren maar ik heb het veiligheidshalve toch gedaan. De Duitse vrouwen vertelden me dat ze hen wel hadden gevraagd om vast te sjorren. Snappen wie snappen kan. De zee is vrij rustig maar toch hoor je weer het geloei van voertuigen wiens eigenaar vergeten is het alarm af te zetten. Mijne niet hoor, totnogtoe telkens aan gedacht. Boven op het dek kuier ik wat rond en neem wat foto’s van de prachtige omgeving. Ik praat nog wat met de Duitse vrouwen en neem nog wat meer foto’s. Leuke vaart maar walvissen hebben we helaas niet gezien, deze zouden er wel gezeten hebben leer ik later van een Ierse huisgenoot in het Almahuis waar ik vannacht logeer.
Na het ontschepen in Andenes zet ik me even aan de kant om het adres van de slaapplek in te laden, blijkt zo’n 600 meter verder te zijn. De twee Duitse motardes zeggen nog even gedag vooraleer ze het stadje inrijden.
Wanneer ik aan mijn verblijfplaats stop komt de eigenaar al direct naar buiten gelopen. Hij doet snel de uitleg en verdwijnt alweer om de volgende gasten op te vangen. Het zit vol vandaag roept ie nog.
Het huis is van 1851 en we zullen het maar charmant noemen. Het moet ook maar dienst doen om te overnachten maar ik geef je mee dat ik in de douche staand geen 10cm meer vrije ruimte boven mijn hoofd had en dat ik zeer selectief ben moeten zijn in hetgeen ik uit mijn koffers van de motor haalde want dit is mijn kamertje.
Eens gesetteld haast ik me naar de douche vooraleer er een rij staat. Ik kom uit de badkamer en een Engelstalige man begroet me. We raken aan de praat en hij vertelt dat ie hier is om te hiken en te genieten van andere natuurfenomenen. Hij is walvisspotten geweest met een van de walvissafaribedrijven die hier in Andenes actief zijn. Met de sonar gaan die op zoek, dus vrij veel kans op succes en jawel hoor, hij had er gezien. zeer indrukwekkend wist hij me te vertellen. Ik vroeg hem of hij toevallig Iers was. Verbaasd bevestigde hij dat en vroeg me hoe ik het wist, de meeste mensen dachten dat hij Schots was. Ik zeg hem dat ik 2 jaar geleden in Schotland geweest was en dat ik wel zeker was dat hij geen Schots accent had. Hij vroeg me over mijn reis daar en was vooral benieuwd naar the Isle of Skye. Ik vertel hem erover en iets later komt zijn vrouw afgedragen met een tas thee voor hem en zegt hij tegen haar, hoor eens, daar moeten we naartoe.
Ik heb intussen wel een hongertje gekweekt en ga op zoek naar een restaurant. Al kuierend door het stadje bel ik met het thuisfront. De zoon staat net op het punt aan zijn looptraining te beginnen die opgelegd is door de nieuwe club. Papa is fier op zijn inzet, vertel ik hem. Tof plaatsje trouwens, ze hebben overal bankjes neergezet zodat je af en toe kan rusten.
De Italiaan zegt me niet zoveel en ik ga naar een restaurant met lokale specialiteiten. Helaas is het volzet en word ik doorverwezen naar de zaak erlangs, die serveren ook wel wat van onze classics zegt het meisje. Totnogtoe mijn slechtste culinaire ervaring in Noorwegen. 3 jonge knapen achter de toog die met geen stokken vooruit te branden zijn en je aangapen zonder iets te vragen. Bestellen doe je middels de QR code op je tafel die een site opent en betalen doe je in 1 weg. Van lokale specialiteiten niks te zien op de kaart dus kies ik maar voor de spareribs, kan je weinig fout mee doen. Fout gedacht. Lauw worden ze na 40 minuten aan tafel gebracht. De frietjes waren ok en de zoete maïspuree en koolsla ook. De saus op de ribs kwam duidelijk uit zo’n bbq spuitfles. Ze brachten het trouwens aan tafel en dan zeiden ze droogweg: haal u daarachter maar bestek. Daaaag.
Ik ga ontgoocheld buiten en kan 20 meter verder een Vlaams koppel behoeden voor dezelfde ontgoocheling. Ook doorverwezen door het stampvolle restaurant en op het punt er binnen te stappen. Zo, alweer een goede daad verricht. Ik ga goed kunnen slapen nu :).
Terug aan het huis check ik nog even of de motor goed op slot is en kijk ik over het water.
Zo, dat is een mooie afsluiter van de dag. Nu nog binnen wat schrijven en thee drinken en we kunnen weer naar bed.
Aanbieding van de dag. Voor de juiste prijs vertel ik je waar je dit stuk oud ijzer van 100kg kan vinden. Ik weet niet hoeveel oud ijzer nu opbrengt maar ik ben ook geen dure vogel.
