Voila sè, we kunnen weer beginnen schrijven na een deugddoende maaltijd en een dag die qua bezichtigingen niet helemaal gelopen is zoals gepland.
Toen ik ‘s morgens mijn geplande rit nog eens bekeek wist ik waar ik aan toe was: rijden, varen, rijden, varen, rijden, varen, rijden. Ik zat nog even na te genieten met een tas koffie van de leuke campingervaring die ik op Oksfjord family camping beleefd had. Oh ja, ook dit zicht hielp de dag goed te beginnen.
Het weerbericht beloofde ook veel goeds maar het was ‘s morgens nog net te fris om een laag uit de motorjas te ritsen, daar stopte ik later wel even voor.
De wegen in deze contreien zijn belange na niet zo goed als in het hogere noorden, laat staan dat ze de Zweedse wegkwaliteit benaderen. Ze zijn langs de andere kant wel tig maal beter dan de wegen in het noorden van Schotland, daar kan een volwassen mens zich namelijk verschansen in de kuilen in de weg.
Evenwel is het fijn rijden hier, achter elke bocht ligt een nieuwe verrassing, zij het een magnifiek zicht op een Fjord, bergflank, meer, bos of een rendier. Jawel, ze zijn er weer. Niet meer in zo’n grote getale maar wel frequenter, oppassen geblazen dus. Ik kan redelijk vaart maken terwijl ik eigenlijk maar 230 kilometer moet rijden vandaag. Er zitten wel 3 ferrytochten tussen en de timing luistert nogal nauw, mis je het slot dan kan je tussen het uur en de 2 uur wachten op de volgende ferry. Ik stop heel eventjes omdat ik volgend beeld wel de moeite vond om vast te leggen.
Ik ga weer op weg en geniet van de uitzichten. Ik had ‘s morgens besloten het kustfort van Spakenes over te slaan en voor de eerste ferry enkel aan het Kafjord viewpoint te stoppen. Mijn route ging er echter wel langs en toen ik er geen bordje naartoe zag werd ik pas nieuwsgierig. Ik was getriggerd door het feit dat men zo’n bezienswaardigheid niet aangaf. De weg ernaartoe bleek dus op de E6 uit te komen maar ook daar geen bord dat het aangaf. Op goed geluk draaide ik een zandweggetje op. Met kuilen en stenen bezaaid, dus moest ik weer recht op de voetsteunen om niet elke slag in mijn rug te voelen. Een kilometer of 3 verder kwam ik dooreengerammeld op de site. Ik lees hier net op het www trouwens dat het de bedoeling is dat je die 3 kilometer wandelt, oeps.
De restanten van een Duits fort uit WWII waren hetgeen ik bij uitkwam. Bij vertrek hadden de Duitsers het opgeblazen, niet sympathiek.
Ik wandel wat rond en maak wat foto’s van hetgeen overschiet, overgroeid en onder water gelopen.
De laatste foto is trouwens eentje van de commandobunker.
En hier het weggetje dat dus blijkbaar niet bedoeld is om op te rijden. Zou jij het geweten hebben?
Aangezien alles zo overgroeid was en uit mekaar lag heb ik geprobeerd toch een overzichtje te maken.
En dan ineens ook maar dit magnifiek beeld vastgelegd.
Inpakken en wegwezen zei den deze. Wat verder dan Spakenes zou ik Kafjord viewpoint aandoen maar hier was ik aan voorbij vooraleer ik er erg in had, wederom niet aangegeven en een klein zandweggetje op het punt waar het zou moeten zijn. Deze nam ik dan maar een paar honderd meter verder.
Onderweg was het zicht trouwens, ondanks de grauwe lucht, adembenemend.
Al een chanceke dat ik niet ben teruggedraaid om Kafjord viewpoint aan te doen want toen ik aankwam bij de ferry van Olderdalen naar Lyngseidet bleek het een spannertje te worden. Ik vroeg aan het dametje dat op een bankje zat of dat de ferry naar Lyngseidet was. Er vertrekken soms namelijk ferries naar verschillende bestemmingen vanaf zo’n punt. Jaja, zei ze, maar haast je maar, die vertrekt binnen 2 minuten. Helm half op het hoofd, handschoenen achter de tas en ik ga aan boord. Ze scannen mijn nummerplaat en de duim gaat omhoog. Ik heb me namelijk geregistreerd bij Ferrypay en dan wordt de betaling achteraf geregeld, of niet als je geluk hebt, we zullen zien.
Het zicht naar achteren symboliseert voor mij het afscheid van het hoge noorden, nu ga ik naar het westen.
En dat is ook prachtig hoor… Zo zal nog wel blijken, hoop ik.
Ik volg de karavaan die van de ferry gereden is en stop om hier even van te genieten, ik haal ze toch zo weer bij denk ik.
En ja hoor, iets laten kan ik weer aanpikken en komen we al bij de volgende ferry uit, in totaal maar iets van een 20 kilometer verder. Ik rij langs de hele rij auto’s door, motorfietsen mogen dat hier :p.
Vooraan babbel ik heel even met een Nederlands koppel, al sinds begin juni op ronde in Scandinavië, nou nou.
Lang duurt het gesprek evenwel niet want daar is de volgende ferry al.
Ik mag langs de rechterkant omhoog rijden en weer de helling af om als eerste vanvoor te gaan staan. Achter me komen twee dames staan die wat moeite hadden om langs de smalle helling omhoog te rijden en de boel dus wat opgehouden hadden. Ze stappen niet uit en blijven wat verweesd kijken. Eens de ferry vertrokken was doe ik teken met de duim omhoog om te vragen of alles goed was en ze schudden van nee. Ik ga ernaar toe en vraag wat er mis is. Ze kent de auto niet goed zegt ze en weet niet of ie wel op zijn handrem staat. Ik vraag haar of ze hard op de rempedaal aan het duwen is? Jazeker zegt ze, uit schrik om vooruit te rijden. Ik zeg haar nog 20 minuutjes hard te blijven duwen want anders rijdt ze mijn vervoermiddel naar de filistijnen, en duwen deed ze :D. Ik hoop dat ze vanavond geen kramp in haar been krijgt.
Eens van de ferry stop ik wat verder om terug mijn oordoppen in te doen en mijn handen weer te beschermen en neem snel nog een fotootje. De grauwe lucht heeft sinds de ferrytocht plaats gemaakt voor een stralende hemel.
Ik zwier de motor terug in gang en ga er als de wind vandoor, of toch tot 60 km/u want we zitten in zo’n zone :(.
Gelukkig word je onderweg geregeld getrakteerd op baantjes zoals deze.
Al snel vind ik weer aansluiting bij de karavaan die van de ferry gereden is. Iedereen gaat naar Tromso blijkbaar. Voor Tromso heb ik nog een stop gepland aan een museum maar ook daar weer een totaal gebrek aan wegwijzers en heb ik zoiets van: als ge niet wilt dat ik het zie, dan niet he. Wat verder ga ik de brug over die je Tromso binnenbrengt. Ook hier weer, net zoals aan veel bruggen hier een bord dat de snelheid aangeeft, niet van jou maar van de wind zodat je weet waar je je aan mag verwachten. Bij veel van die bruggen staan er dan ook nog eens stoplichten voor als het echt te hard waait, dan moet je gewoon wachten. In Tromso had ik gepland om even aan het Polarmuseum te stoppen maar de drukte in die stad deed mijn maag al keren van in het begin. Bleek dat er dan ook nog verkeerssituaties waren waar de gps niet van wist en dat had als gevolg dat er wat rondjes gedraaid werden in Tromso. Nee, dat Polarmuseum ging em ook niet worden. Dan maar rechtstreeks de ferrykaai ingegeven in de gps en het gas erop. Figuurlijk dan want in Tromso is het een mengelmoes van 30, 40 en 50 km/u bordjes die het leven van de weggebruiker vreselijk zuur maken. De GPS werd door het getunnel onder Tromso piepezot en ik bijgevolg ook. Ik wist dat ik de 382 moest hebben dus maar ouderwets op de borden gekeken tot ik Tromso verliet. Het enige memorabele aan Tromso voor mij is een rond punt dat ik in een tunnel ben tegengekomen.
Geheel zinloos trouwens want de arm waarop ik stond toen ik de foto name kwam uit op een muur. Anders had ik de foto niet kunnen nemen he ;).
Vele kilometers verder wordt het spannend. Het is intussen 14u gepasseerd en ik moet nog 50 kilometer. De ferry vertrekt om 15u en anders is het 17u vooraleer ik op de volgende kan. Ik gok erop dat op dit afgelegen stuk de kans op controle nog relatief meevalt en rij zeer vlot naar Noorse normen. De weg wordt echter baggerslecht. Ik verdenk boer Sjarel van de Synnovjordvegen nr 110 ervan dat ie met een fles aquavit in zijn botten vergeten is zijn ploeg omhoog te trekken toen ie van het veld kwam en heel de weg naar de ‘dritt’ geholpen heeft. Dat in combinatie met zijwinden die geregeld op je inbeukten maakten het een hele lange 50 kilometer.
Maar goed, ik kom 10 minuten voor het geplande vertrek van de ferry aan en sluit achteraan bij in de rij die vanaf de hoofdweg staat te wachten. Een onophoudelijke stroom van vrachtwagens, auto’s, (motor)fietsen en bussen kruist ons. Ik denk, nou, daar kan wat op. Eens er niemand de rij meer kruist rijd ik voorzichtig naar voren langs de file door en mag even op de parking plaatsnemen bij de andere motards. Ik sla een praatje met een Noors koppel die met de motor naar de Lofoten gaan om vrienden te bezoeken. Ze zijn van Tromso zelf dus hebben ze er geen lange rit opzitten. De man vraagt of ik ook zo’n last had van de wind. Welke wind vraag ik ? :). Nee hoor, ik geef toe aan hem dat het geen pretje was maar dat we er toch maar zijn geraakt. De ferry loopt stilletjes aan vol en ik zeg tegen de Noor dat ik hoop dat er nog plek voor ons is. Hij stelt me gerust, we mogen zeker mee want hij heeft al met een crewlid gepraat. Ik kijk achter me en ik zie nog altijd een rij campers en auto’s tot voorbij de bocht staan en denk, die gaan er toch niet meer op. Wij mogen enkele minuten later de rijen sluiten en na ons mag er niets meer op, de rest moet wachten tot 17u. Had ik gelijk ne brave gewacht vanachter in de rij dan was ik er ook niet bij geweest bedenk ik me.
We moeten de motoren vastzetten want het waait hard en de zee kan een beetje ruwer zijn dan normaal. Zo gevraagd, zo gedaan. Ik ga naar het passagiersdek en koop een koffie die ik wijselijk binnen uitdrink want buiten waait het intussen zo hard dat ik ongetwijfeld mijn eigen koffie in mijn gezicht geblazen had gekregen. Koffie uit, ik naar buiten. Ik neem wat foto’s en praat met een Nederlander die helemaal vanvoor vol in de wind zit. Nu ja, praten… We moeten redelijk tegen mekaar roepen om verstaanbaar te zijn. Hij is ook met de motor en heeft de tijd van zijn leven, een wat ruigere kerel maar je hoort dat ie geëmotioneerd is door alles wat ie al heeft gezien en meegemaakt deze trip. Hij heeft een paar dagen geleden zelfs een aanrijding met een rendier meegemaakt maar er gelukkig niks aan overgehouden, de motor is ook nog in rijdende staat dus doet ie verder.
Na de ferrytocht stop ik nog even in de Joker supermarkt voor wat boodschappen. Mijn koffie is haast op, mijn chocolade is al lang op en ik wil wat lekkers maken. Blijkt wel dat een stengel prei vervoeren op de motorfiets nog niet zo makkelijk is.
Na de Joker linea recta, via kronkelweggetjes dan, naar de camping. Op 5 kilometer afstand zie ik em al liggen aan de andere kant van het water. Dat wordt leuk denk ik bij mezelf en na het aanmelden aan de receptie krijg ik helemaal gelijk want hier zit ik dus, de koning te rijk.
Ik zit nog met een zak risottorijst die niet leeg is en heb die prei dus gekocht om, weeral, risotto te maken. Samen met een uitje, scampi en Grana Padano kaas gaat dat smullen worden. Totale tristesse hier trouwens, parmezaan hadden ze niet, vandaar de Grana Padano :).
Nog een koffietje na de afwas (waarvoor je dus je beurt moet afwachten hier in de keukenblok) en de dag is mooi afgesloten.
En in de rubriek weetjes vandaag:
- Een theezakje 3 keer gebruiken kan maar is niet aan te raden
- De wifi op de Botnham camping in hut 5 deugt niet !
Tot morgen !