Jawadde …
Dat het, afgaande op de weersvoorspelling, puffen zou worden, was te raden, maar dit was buiten categorie. Voor mij buiten categorie alleszins; ongetwijfeld zijn er mensen die beter tegen de hitte kunnen. Alle respect voor de vedetten die woestijnrally’s knallen op 2 of meer wielen.
Gisterenavond trouwens ook ferm zitten zweten in de garage met het inpakken en ophangen van heel mijn bagage, een mens denkt heel wat nodig te hebben onderweg blijkbaar. De reis zelf zal het leren wat er teveel meegegaan is :).
Ik dacht met vroeg te vertrekken een koelere start te kunnen nemen maar het was om 6u al dik 20°C. De nacht had niet de gewenste verkoeling gebracht, helaas. Veel slaap had de nacht ook niet gebracht, waarschijnlijk de spanning van het op reis gaan. Een paar uur slaap waren me maar gegund. Zelfs geen wekker nodig gehad om op tijd op te staan, ondenkbaar elke andere dag van het jaar. Dan maar de laatste dingen in orde zetten voor het vertrek… thermoske vullen met koffie (zot he), de drinkzak eerst vullen met ijs en dan nog wat water ertussen laten lopen om zo lang mogelijk koel water te hebben onderweg, apneutoestel inpakken, nog eens dubbelchecken of ik de nodige documenten bij heb en naar aanleiding van een aangekondigd onweer dat nooit losgebarsten is, de tuintafel maar veilig gesteld. Dat ik al wist wat me te wachten stond zie je aan mijn gezicht op onderstaande foto.
Zo kruipt de tijd al snel van 6u naar 7u en na de deugdoende knuffels van vrouw- en zoonlief mezelf tussen mijn bagage gewrongen en het beest gestart.
Van Houthalen ging het over Venlo naar Duisburg en zo verder naar Munster, en dat allemaal zonder noemenswaardige vertragingen. De temperatuur steeg intussen wel richting de 34 graden maar met alle voeringen uit mijn motorpak en alle ventilatie wagenwijd open viel het nog enigszins mee. Op tijd en stond stoppen om wat fris te drinken van de waterzak en om de benen te strekken. Je kan je wel een beetje verzetten op zo’n motorfiets maar na elke 100km een kleine pauze nemen deed deugd.
Tegen de middag kreeg ik het even moeilijk met de aanhoudende warmte en moest ik even van die autosnelweg, zonder enige beschutting tegen de zon, af.
In Visbek, what’s in a name, was het zover. Een km of 20 onder beschutting van het loof van bomen een paar graden terug afkoelen maakte een wereld van verschil. Met frisse moed kon ik terug de autosnelweg op om km’s te malen. De McDonalds die ik aangedaan heb en waar ze super koude ice tea hadden kan er ook voor iets tussenzitten :).
Na Visbek ging het over Bremen richting Hamburg en dat nog altijd zonder noemenswaardige vertragingen. Dat treft, dacht ik, het is echt niet het moment om stil te staan en zowel door de zon langs boven als door de tarmac langs onder met hitte aangevallen te worden. Helaas hadden ze me dat precies horen denken in Hamburg en de boel een aantal keer voor, rond en achter Hamburg goed dichtgezet.
Gezweet gelijk ne pony, zeg ik u. De thermometer gaf intussen 38°C aan en ik moest nog goed 100km tot aan de ferrykaai in Kiel. Na nog een laatste drankpauze op Rastplatz Holmmoor, waar ik me lekker op de enige plek met schaduw had geparkeerd , op de tanden bijtend tot aan de ferry. Zo, die dik 600 km zitten erop.
Aanmelden mag je daar doen op de eerste verdieping. Dat vond ik niet zo’n top idee in mijn motorpak, maar soit. We zijn al beginnen boarden zei de vriendelijke mevrouw, het was thans nog maar net 16u.
Als de wiedeweerga, spreekwoordelijk dan, naar de motor. Helm en handschoenen konden even in de bak blijven; ik moest toch niet de openbare weg meer op. Rij maar door zei de begeleider die ik tegenkwam. Toen ik aan de controle stond kwam ie hijgend aangelopen om te zeggen dat ik terug moest draaien, iemand op het laaddek had zich bedacht en wou even geen motorfietsen meer zien, denk ik.
Kreeg ik zo nog even de kans om een aanhangwagen vol blinkende, nieuwere modellen van mijn moto te aanschouwen.
Na 20 minuutjes wachten in de blakende zon had de laadmeester er precies weer zin in en mocht ik door, de pascontrole voorbij en de oprijplaat op. Een verdieping hoger mocht ik aansluiten bij de handvol motorfietsen die al voor mij geboard waren.
Na 20 minuten motorfiets vastsjorren, spullen opbergen en bagage afnemen kon ik, geladen als een muilezel, van het dek en de trappen omhoog naar niveau 9 tot in mijn kajuit. Mentale nota gemaakt dat ik op dek 5 stond en aan de blauwe deur moest zijn … het zal een milde zonneslag geweest zijn die er blauw van maakte want ‘s anderendaags bleek het groen te zijn, zoals je hier heel duidelijk op de foto ziet. De twee kleuren komen elk uit aan helemaal tegenovergestelde zijdes van het schip trouwens.
Klein maar functioneel zo’n kajuit, met een douche en toilet die je best kan vergelijken met een natte cel in een camper ofzo, misschien ietsje groter. Je zou kunnen naar het toilet gaan terwijl een ander doucht maar met droge voeten ga je niet buitenkomen. Het belangrijkste voor mij was er … AIRCO.
Voorgenoemde natte cel was wel heel welkom na een dag zweten als een pony. Mijn motorpak binnenstebuiten opgehangen om te laten drogen en dan de douche onder. Een minpuntje was dat de temperatuur naar mijn zin niet koud genoeg kon ingesteld worden, maar wat deed het deugd om alles af te laten spoelen, zelden meegemaakt, behalve na bijvoorbeeld hooibalen binnenhalen :).
Fris en monter, en in short & t-shirt naar het bovenste dek om de afvaart mee te maken. Wat een zichten rondom, genieten gewoon.
Na de afvaart even gaan informeren of ik ook zonder reservatie naar het buffet kon om te eten. Dat kon, maar best in de volgende shift, die van 20u. So be it, dan ga ik nog wat foto’s nemen en even chillen in mijn kajuit onder de blaasmond van de airco met wat Netflix.
Om 20u stond den deze in een middellange rij aan te schuiven voor het buffet. Saladebars, dessertbars, warme hoofdgerechten en hoe kan het ook anders bij een Scandinavische rederij: wel 4 verschillende koude haringbereidingen. Een deugdoende maaltijd met als afsluiter een koffie met gebak later, stond ik weer op het dek uit te waaien met het idee: waar ben ik weer aan begonnen? Hopelijk was vandaag de zwaarste dag van de reis, maar dat zullen we binnen een kleine 4 weken kunnen bevestigen of ontkrachten.
Terug in de kajuit valt het me op dat ik nogal veel motorgeluid en trillingen waarneem, ik hoop dat dit me niet wakker hou…Zzzzzz.